Wino i śpiew.

Nauka o otaczającym nas świecie to wciąż dynamicznie zmieniająca się dziedzina. Ustalony porządek rzeczy, oparty na wnikliwych obserwacjach, latach badań i doświadczeń wywracany jest co jakiś czas do góry nogami przez kolejne pokolenia jeszcze wnikliwszych badaczy, dostających do rąk coraz to nowsze narzędzia. Dziesiątki lat temu Karol Darwin i jemu współcześni naukowcy zajmujący się między innymi obserwowaniem ptaków uznali, iż śpiewy i trele to coś co potrafią tylko samce ptaków, gdyż muszą jakoś bajerować swoje wybranki, a jak wiadomo taki wróbel pani wróblowej porshe czy jachtem nie zaimponuje. Dziś już wiemy, że to totalna bzdura wyssana z brudnego palucha, która wyewoluowała w hermetycznym i mizoginistycznym wówczas świecie męskich naukowców. Śpiewają samce, śpiewają samice. A i owszem, samce głównie po to, żeby bajerować dzierlatki, ewentualnie "wykreślać" dźwiękiem swoje terytorium. Samiczki zaś, w większości pozbawione napuszenia i potrzeby imponowania otoczeniu, swoich trelów używają w zupełnie konkretnych i pożytecznych celach. Tu mała dygresja - nie żebym śpiewu jako potencjalnej formy przedłużenia gatunku nie uważał za pożyteczne, ale jako osobnik, któremu słoń nadepnął na ucho wiem, że są też inne metody. Ale wracając do samiczek. Dzielni australijscy przyrodnicy od lat badają gatunek rodzimego ptaka, należący do gatunku chwostek. Konkretnie zaczęli od chwostki szafirowej występującej w południowo-wschodniej i wschodniej części Australii oraz na Tasmanii. Ku zaskoczeniu odkryli iż samiczki tego gatunku śpiewają... swoim jajkom w gnieździe. I jeśli ktoś pomyślał sobie właśnie teraz, że to jakaś głupota to pogrzebcie w swojej pamięci - nigdy nie spotkaliście kobiety w ciąży, która by śpiewała swojemu nienarodzonemu dziecku? Dawno już w przypadku homo sapiens ustalono, że mówienie do dziecka w brzuchu, śpiewanie mu buduje głęboką więź między rodzicielką a jej potomstwem. I od chwili narodzin mały osesek choć zasadniczo prawie nic nie widzi i nie rozumie znaczenia słów to instynktownie uśmiecha słysząc głos mamy. U chwostek jest podobnie, choć jak to w brutalnym świecie przyrody bywa, ten śpiew budując więź ma na celu nie tyle wywołanie uśmiechu u małego ptaszka kiedy mama zaśpiewa, a służy ochronie życia ledwo co wyklutego pisklaczka. Jak się okazało, żyjące również w Australii i Tasmanii dwa gatunki kukułek upodobały sobie gniazda chwostek w celu podrzucania swych kukułczych jaj. Zakładam, że cyklu rozmnażania się kukułek (mamy w Polsce jeden rodzimy gatunek czyli de facto gżegżółkę) nikomu szczegółowo tłumaczyć nie trzeba - więc w skrócie. Z podrzuconego kukułczego jaja wykluwa się pisklę, zazwyczaj większe niż przybrane rodzeństwo, a co za tym idzie silniejsze i żarłoczniejsze. Przechwytując jedzenie rośnie szybciej i stopniowo wywala z gniazda konkurencję. a gdy zostaje samo, rośnie szybko i kiedy jest już gotowe opuszcza gniazdo nie mówiąc zapracowanym rodzicom nawet "walcie się frajerzy".
Dlatego właśnie mamy chwostki jakieś trzydzieści milionów lat temu nauczyły się śpiewać swoim jajkom. W trele wplatając tajne hasło - unikalną dla każdego gniazda nutę -  której wydawanie tuż po wykluciu się gwarantuje pisklakowi nieograniczony karnet na stołówkę. Zaś wyklutej kukułce niesie zgubę. Do tej pory australijscy badacze odkryli siedem podgatunków chwostek stosujących ten sprytny trick. Czy dotyczy on również innych ptaków, a może nawet ssaków na razie nie wiadomo. Ale wcale bym się nie zdziwił kolejnymi odkryciami. Wszak nauka o otaczającym nas świecie to wciąż dynamicznie zmieniająca się dziedzina.

A dziś fotograficznie Asia. Jeśli nawet słyszałem jak śpiewa to na bank wyparłem. Bo wiecie jak to z tym śpiewaniem nocami przy ognisku, kiedy człowiek na rozgrzewkę popija whisky. Bezalkoholową oczywiście ;)
Plener Sanatorium 2024.
Sokołowsko.
kiev88/hp5