Mickiewicz poetą wielkim był. Podobno. To znaczy tak twierdzą ci, co twierdzą że się znają. I dlatego Mickiewiczem męczy się dzieciaki w szkołach od pokoleń. A sam wieszcz gdyby ożył, to z pewnością byłby wielce kontent z tego faktu, bowiem już za życia wykazywał się wielką atencją do samego siebie i uwielbiał budować wokół własnej osoby dramaturgię. Co w sumie nie dziwi, bowiem i owszem poeta musi umieć jako tako klecić rymy, ale jednocześnie, żeby się wybić z tłumu takich jak on - oczytanych i piśmiennych - musi też być dobrym aktorem i dbać o to, by być na piedestale. Poeta też musi cierpieć. Mógłby z głodu, ale jak powszechnie wiadomo to cierpienie mało szlachetne i w brzuchu na dokładkę burczy, więc zdecydowanie lepiej cierpieć romantycznie, z miłości niespełnionej. I tę drogę wybrał Mickiewicz, który to po początkowych niespełnieniach, później całkiem nieźle wyspecjalizował się w spełnieniach. Zaczął od znanej historykom Maryli Wereszczakówny, w której kochał się szalenie i nieszczęśliwie, a gdy ta wychodziła za mąż wręcz cierpiał za miliony, wszem i wobec opowiadając, że cierpi tak samo jak młody Werter, albo i bardziej, co wśród przyjaciół poety wzbudzało obawy, bowiem jak niektórym zapewne wiadomo Werter ostatecznie strzela samobója. Znajomi i przyjaciele z pewnością lękaliby się mniej gdyby wiedzieli, że Mickiewicz cierpiał jakby na etacie. W dzień. W nocy zaś w te pędy biegał do zamężnej, starszej i dzieciatej doktorowej Karoliny Kowalskiej, która to znajomość o mało co nie skończyła się prawie pojedynkiem z jej mężem, kiedy Adaś zastawszy u swej kochanki innego Adonisa rozbił mu łeb świecznikiem i sprawa cała wyszła na jaw. Później, będąc już na zesłaniu na Krymie za knowania przeciwko carowi pisał sonety (a jakże) Krymskie i jednocześnie nader chętnie z ochotą nurkował między pantalony hrabiny Sobańskiej, będącej tajną agentką carskiej ochrony. Jeszcze później, wylądowawszy w Petersburgu oczarował się na zabój grą pianistki Marii Szymanowskiej, sporo starszej od niego rozwódki. Bywając u niej Mickiewicz poznał niejako przy okazji trójkę jej nieletnich wówczas dzieci: Helenę, Romualda i najmłodszą Celinę. Tak, tę Celinę, która później zostanie jego żoną za sprawą namolnego przyjaciela, doktora Stanisława Morawskiego, który ich małżeństwo niejako na siłę i podstępem zaaranżował. O rozmiarach katastrofy, która wynikła z tego małżeństwa i rozwijającej się chorobie psychicznej Celiny nie będę się rozpisywał (kto chce, ten bez problemu w Internecie znajdzie), ale to właśnie za przyczyną choroby małżonki Adama, w ich domu okrężnymi ścieżkami pojawiła się kolejna jego miłość czyli Xawera Deybel, która początkowo jako guwernantka zajmowała się dziećmi Mickiewiczów, a potem całkowicie zastąpiła Celinę w jej obowiązkach - zwłaszcza w alkowie, co skutkowało kolejnymi przypadkami ojcostwa Mickiewicza. O tej ostatniej (jak podejrzewają historycy) kochance Mickiewicza wiadomo dużo, choć głównie ogólnikowo, a badacze życia wieszcza zgrzytają na pewno zębami, odkąd wiadomo, że syn Mickiewicza Władysław, sumiennie i skutecznie za swojego życia dbał o usunięcie Xawery z życiorysu jego ojca. Pożyczał i wyłudzał skąd się tylko dało zapiski, pamiętniki i notatki dotyczące życia swojego ojca i jeśli była tam tylko wzmianka o pani Deybel - materiały lądowały w rozpalonym kominku.
Celina zmarła 5 marca 1855 roku. Podobno tuż przed jej śmiercią małżeństwo się pogodziło, a sam Adam czuwał do końca przy żonie. Sam przeżył ją zaledwie o kilka miesięcy - zmarł 26 listopada 1855 roku podczas misji formowania legionów polskich na wschodzie.
Mickiewicz poetą wielkim był. Podobno. Ale w innych dziedzinach też jak widać radził sobie całkiem nieźle.
A dziś chciałbym przedstawić Olę. W której Mickiewicz na pewno by się zakochał. Oczywiście gdyby żyła w jego czasach i była od niego starsza. Sesja popełniona na plenerze im. Andrzeja Bersza w przecudnych okolicznościach przyrody okalających piękne miasteczko Jastrowie.
kiev88/hp5
Komentarze
Prześlij komentarz